سمينار سراسری زندانيان سياسی در کلن در تاريخ 15 , 16 و 17 جولای با سخنرانی و هنر نمايی دهها تن برگزار شد.

در اين سمينار که مجموعه ای از سخنرانی و گفتگو و برنامه های هنری بود مباحث مهمی از جمله تاثير زندان و شکنجه بر جان و روان ز نداني و سر کوب و اختناق در ايران و مستند سازی مورد بحث و تبادل نظر قرار گرفت.

به نظر من خط کلی و عمومی برگزارکنندگان سمينار بزرگداشت تمامی مبارزينی که برای آزادی و سوسياليسم جان دادند و يا زندان و شکنجه را تحمل کردند, بود ـ نمايشگاه ياد وارهای زندان و اتاق هنری نمايانگر اين امر بود ـ ولی سمينار نماينده ء همهء خط های اپوزيسيون نبود و به درستی در مقابل سياستهای انحرافی مرز بندی داشت.

سالهاست که ما شاهد يم سران رژيم گردانندهء اپوزيسيون خارج کشور شده اند. هر روز به نوعی موضوعی را برای اپوزيسيون عمده ميکنند. شايد وقت آن رسيده است که نيروهای اپوزيسيون بجای دنباله روی نقشی پيشرو و عمل کننده را به عهده بگيرند.

در اين راستا, گردانندگان سمينار از مواضع روشني نسبت به آزادی زندانيان سياسي و حق و حقوق زندانی برخوردار بودند ولی به هيچ عنوان نمی خواستند با انگشت گذاشتن روی نام يک زندانی خاص او را قهرمان مبارزات ضد استبدادی جلوه دهند و او را سمبل زندانی سياسی بنمايانند. کاری که اين روزها اکثر نيروهای اپوزيسيون دارند انجام ميدهند.

يکی از اهداف سمينار ميتواند تشکل زندانيان سياسی سابق و فعلی( اگرممکن بود) و خانواده ء جانباختگان در جهت افشای جنايات رژيم جمهوری اسلامی در سطح ايران و جهان باشد.

هنوز بسيارند کسانی که نمی دانند در زندانهای ايران در دهء 60 چه گذشته است.

به تازگی يکی از کريه ترين چهرهای رژيم جمهوری اسلامی ملا حسنی امام جمعهء تندروی اروميه در کتاب خاطراتش از به دام انداختن فرزندش رشيد ( فدايی خلق از مسئولين شاخهء آذربايجان ) سخن ميگويد و اينطور مي نويسد :

« حقيقت اينست که رشيد مستحق اعدام نبود. او جنايتی را مرتکب نشده بود يا کسی را نکشته بود. تنها جرمش اين بود که گرايش شديد کمونيستی داشت و اين هرگز منجر به اعدام کسی نميشود. حداکثر اينست که بايد به حبس ابد محکوم ميگرديد. متاسفانه قاضی پرونده همين طور فله ای حکم صادر کرده بود.»

مي بينيم که اين روزها چه به عمد چه به سهو گوشه هايي از جنايات جمهوری اسلامي توسط کسانی که به نوعی در کشتارها نقشی داشتند نمايان مي گردد.

اينجاست که ضرورت هر چه بيشتر يک تشکل در جهت يک جنبش عدالت خواهي حس ميگردد. تشکل خانواده های جانباختگان و قربانيان زندان و شکنجه ميتواند يکي از هدفهای اصلی سمينارهای بعدی باشد.

با قدر دانی از زحمات برگزارکنندگان و گردانندگان سمينار.

مصی ژوييه 2005