دو پيشنهاد

رفقا , جای شک نيست که برگزاری يادمان 67 هر ساله ضروری است برای آنکه هم خود فراموش نکنيم و هم آنکه برای نسلی که اساسا از وجود آن اگاه نيست اين  درد ديرينه را يادآور شويم. اما در 18 مين سالگرد  67 ميخواهم دو پيشنهاد مشخص ارايه دهم.

من سالهاست که در خارج از کشور شاهد مراسم يادمان اين عزيزان هستم .ضمن ارج نهادن بر زحمات اين رفقا. ولی من در خلوت خود اين سوال را مطرح ميکنم  آيا ما دچار نوعی آکسيونيسم نشده ايم . رفقا ا18 سال از اين جنايت ميگذرد ما هنوز آمار جانباختگان را با ضريب احتمال اشتباه حدود 10 در صد نداريم. ما هنوز گرد آوری از عکس ها و زندگِی نامه ها ی اين عزيزان نداريم. هنوز بسياری از جان بدربردگان از اين فاجعه با ما زندگی ميکنند. و ما اين امکان را دارِيم که ضريب اشتباه آمارهای موجود را کاهش دهيم. چرا ما نسبت به کا رپژوهشی بی اعتنا هستيم و عاشقانه به اکسيون های تهييجی می پردازيم ؟؟ چون بازده اکسيون را در جا مي نگريم ولی برای کا رتحقيقی بايد ماه ها و سالها زحمت بکشيم. ما هنوز کتابی که گردآوری عکسها و زندگی نامه جانباختگان 67  باشد در دست نداريم.

اگر ما امروز بخواهيم پرونده  67 را به دادگاه های بين المللی رجوع  دهيم کاری که بسيار واجب و حياتی است بايد با مدارک مستند عمل کنيم .

1 پيشنهاد مشخص من ايجاد يک کميته تحقيق به دور از تنگ نظری های گروهی و فرقه ای برا ی گرد آوری آمار عکسها و زندگی نامه هاست.

.2. تماس با وکلا و حقوق دانان برای طرح پرونده  67 در دادگاه های بين اللمللی. مسلما ما بايد مدارک و اسناد مشخصی را برای ارايه به دادگاه آماده کنيم. از اِِين طريق هم 67 در افکار بين المللی مطرح ميشود و هم به افشاگری وسيعی خارج از دايره خودی ها دست می يابيم.

پانته آ بهرامی تابستان 2006 آلمان