رفقا و دوستان عزیز!

خاوران شاید نماد برجسته‌ترین مقاومت یک نسل است که در بند و زندان نستوه ایستاده است. آنان بر ستیغ سربلند قله‌های پایبندی و ایده‌ال انسان آزاد جای گرفتند و دژخیمانشان که به سان کورموشانی که در درٌهء خفت و پلیدی خزیده بودند، به آخرین حربه خویش توسل جسته و فرمان انهدام فیزیکی آنان را صادر نمودند.

اوج زبونی  و ذلت است که پاسداران نظم وارونه حاکم حتی تحمل گورهای دستجمعی این لاله‌های برخون تپیده را برنمی‌تابند.

دریغ و درد که شما و ما، شماها و ماها شاهد این تبه‌کاری عظیم هستیم و پاسداران جهل و جنایت به عبث می‌پندارند که مردم، حافظهء تاریخی خویش را به فراموشی خواهند سپرد.

قلبمان را در مشت‌هایمان می‌فشاریم و فریاد برمی‌آوریم: که ای نابکاران! آن جا لاله‌های سرخی آرمیده‌اند که پایداری و عظمت انسان آزاد را پاس داشتند.

به ماتم نخواهیم نشست. بیهوده تصور می‌کنید که غرورمان را خواهید شکست، ما و مردم ما پیکار خواهیم کرد. چرا که بر این باوریم که نظم طبقاتی شما را به زیر خواهیم کشید و بر ویرانه های آن نظامی برپا خواهیم نمود که افق جامعه‌ای انسانی، انسان آزاد و فارغ از خود بیگانگی را در برابر جامعه بشری ترسیم نماید، نظامی که نمی‌تواند و نباید از ابزاری بهره جوید که در تناقض کامل با رهائی انسان قرار دارد، نظامی که رهائی انسان در مرکز توجه‌اش می‌باشد.

رفقا و دوستان عزیز!

دستتان را به گرمی می‌فشاریم. ما را همراه خود بدانید.

-     گروه همبستگی با  جنبش کارگری – برلین

-     کمیته همبستگی با کارگران ایران – هامبورگ

-     کانون همبستگی با کارگران ایران – کلن

- محمد تقی سید احمدی از هانوفر

06.02.2009