در اعتراض به این همایش به دعوت  نیروهای سیاسی اجتماعی شهر حدود 10 هزار نفر از شهروندان ابتدا در مقابل ساختمان اپرا اجتماع کردند و به سخنرانی گوش فرا دادند سپس تا جلوی ساختمان مرکز کنگره را به صورت راهپیمایی طی کردند. در ابتدای صف اعضای حزب سوسیال دموکرات و اتحادیه های کارگری و حزب سبز با پرچم های خود راه می پیمودند. گروه های آنتی فاشیسم، حزب چپ، سازمان های غیردولتی( ان. جی. او. ها)، دانشجویان و سازمان های زنان نیز با پلاکارت ها و اعلامیه های خود در صف های دیگری در راهپیمایی شرکت کردند.  انارشیست ها و کارگران جوان سوسیالیست و پانک ها نیز با لباس های سیاه صفی کاملا جدا داشتند که به طور ویژه در محاصره پلیس بود. در این راه پیمایی همه باهم ! حتی حزب محافظه کار حاکم نیز شرکت کرده بود. در محوطه جلوی کنگره سنتروم جایگاهی برای سخنرانی ترتیب داده شده بود و افرادی از بعضی گروه های ترتیب دهنده و شرکت کننده به سخنرانی پرداختند از جمله خانمی از طرف مرکز خارجی ها که تبلیغات ضد خارجی ها در آلمان توسط نیروهای نژاد پرست را محکوم کرد و ضمن مقایسه آلمان با سایر کشورهای اروپایی از ظرفیت تحمل کم تر آلمانی ها و تبعیضاتی که در همه زمینه ها برای شهروندان آلمانی با پیشینه غیر آلمانی وجود دارد صحبت کرد و این رفتار را راست گرایانه دانست و خواهان برابری کامل هم شهروندان و عدم تبعیض بین آنان شد. اما در هیچ کدام ازین سخن رانی ها و اعلامیه های پخش شده اشاره ای به عامل اصلی رشد راست گرایی و نژاد پرستی، خارجی ستیزی و شرایط روربروز بدتر شونده زندگی آحاد مردم نشد. کسی سرمایه داری را به چالش نطلبید. کسی نگفت ناسیونالیسم و فاشیسم از جلوه های سرمایه داری در شرایط ویژه است و با حفظ سرمایه داری همواره امکان رشد و احیا دوباره دارد. گارگران گفتند ما نمی گذاریم دوباره فاشیسم پا بگیرد. ما به نژاد پرستی و به راست افراطی نه می گوئیم. ما هنوز زخم مبارزه با فاشیسم را بر پیکر داریم اما نگفتند چگونه. آیا می شود همگام و همدوش با سرمایه داران با عوارض سرمایه داری مبارزه کرد؟