حرف اینها و حرف ما

می گفتند که پول نفت را به سر سفره هایمان می آورند.

اما می بینیم که صبح به صبح، گرانی و فقر را در بازار تحویل مان می دهند.

می گفتند که نماینده عدالت اند و از مستضعفان و کوخ نشینان حمایت می کنند.

اما می بینیم که کارگران را صد تا صد تا، و هزار تا هزار تا، بیکار می کنند.

می گفتند که در دین و آئین شان باید دست کارگر را بوسید.

اما می بینیم که کارگر آگاه و حق طلب را در خیابان شلاق می زنند.

می گفتند که براي زن، بالاترین ارزش و جایگاه را قائلند.

اما می بینیم که زن را در شرع و عرف یک موجود درجه دوم و یک ماشین جوجه کشی

می دانند. می بینیم که با حجاب اجباري، صیغه، سنگسار و جداسازي جنسیتی،

اسارت زن را تحکیم می کنند.

می گویند که اینجا آزادترین جامعه دنیا است.

اما می بینیم که زندان ها پر است از کارگران و زنان و جوانانی که حرف حق می زنند،

آزادي می خواهند، به ستم و تبعیض گردن نمی گذارند و با استثمار مبارزه می کنند.

می گویند مردم اینجا از همه مردم دنیا، شادتر و خوشبخت ترند.

اما میلیون ها معتاد به مواد مخدر، هزاران مورد خودکشی در سال، هزاران مورد تن فروشی و

تجارت و صدور بردگان جنسی، نشانه بی آیندگی و فقر مردم و انحطاط و بن بست جامعه است.

می گویند معلم و مجري اخلاق و امنیت در جامعه اند.

اما مقام انتظامی شان در خلوت، بساط فساد پهن می کند.

می گویند با ”استکبار جهانی“ مخالفند و هیچ وقت در طول تاریخ،

این کشور به اندازه امروز مستقل نبوده است.

اما می بینیم که به ثروت هاي کشور چوب حراج زده اند، منابع را پیش فروش کرده اند،

و زندگی مردم را به نفت و نظر لطف اربابان بازار جهانی نفت وابسته نگاه داشته اند.

می بینیم که براي پر کردن جیب خود و سرمایه داران بین المللی، دستور خارجی ها را به اجراء می گذارند

و روزگار کارگران و زحمتکشان را با سیاست ”خصوصی سازي اقتصاد“ تیره و تارتر می کنند.

و ما می گوییم که:

با نظام سرمایه داري مخالفیم.

اینها را نمی خواهیم.

در برابر فشار و سرکوب و تهدید کوتاه نمی آییم.

و براي ساختن جامعه اي آزاد از بهره کشی انسان از انسان، آزاد از ستم جنسی و ملی و مذهبی،

آزاد از وابستگی و سلطه سرمایه جهانی، آزاد از خرافه و جهل،

آزاد از تاریک اندیشی و کهنه پرستی، مبارزه می کنیم.

“جمعی از فعالین کارگري“

اردیبهشت 1378